Ayten Mutlu (1952- )

DILEK hiçbir sey avutmuyor beni artik büyüyen çocuklari izliyorum uçusarak çiçek ölüleriyle bu sessiz acilar bizim tohumlarimiz çiglikli günlerin bagbozumunda güz dökümü yemisler tadacaklar o bildik rüzgârla yarisacaklar isik ve ses olacak gölgeleri otlarla bulutlar arasinda taslar çagiracak onlari mavi yamaçlara gizli patikalara derinleri kazacak uçurum adimlari köpükten bir yankiyla bulusacaklar uçusarak çiçek ölüleriyle yagmurun adini yeniden koyacaklar ses ve isik olacak yürekleri karanlik, tenha yollar boyunca sessizlik diliyorum kendim için sessizlik acinin ve tükenisin meyvesi olsun eski yazlardan kalan bir avuç toprak gibi koksun yagmurun köklerinde hiçbir sey avutmuyor beni artik büyüyen çocuklari izliyorum yalin düslerle acilarla büyüyen çocuklari sessizce

---

SON ARMAGAN yalniz bir agacin öldügü yerde üç kere döner kuslar sunmak için kederi yaprak perilerine koruyun onu koruyun sonsuz uykusunu bu iyi agacin kutsayin onu güzel sözlerle yeni dogmus bir yildizin isiklariyla örtün suçsuz gövdesini kimsesiz gövdesini sarin iyi sözlerle sözlerdir artik sadece bekledigi yasayanlardan hiçbir ise yaramayan bos sözler bitti iste, ne rüzgâr ne agaç kurtlarinin senlikli çitirtisi gece ne ayisigi ne lanetli karanlik ne de canli gülüsü günisiginin oksayacak onun kabuklarini dönün kuslar, kuslar dönün gözyaslari akitin sönen yapraklarina yasamin son armagani olsun agaca dönün kuslar üç kez daha agacin tek basina öldügü civiltili ormanda

---

Sevi sabah olur, uyanirsin yanimda kuslar kanatlarina sesini çizer durur geceki yagmur sokaklar güne iner sen gülersin, gözlerine pazar yeri kurulur bir çocuk annesini kaybeder senin yüzünde bulur konusuruz, yolcular eve varir yanar gemilerde bütün isiklar ay iner denizlere çilingir sofralari kurar baliklar yüzüne dokunurum, gözlerim dolar dünyanin her yerinde yeni bir sarkiya baslar kadinlar (Çocuk ve Aksam)

---

Rüzgar kadin kum tanesinden bile küçüktü daha küçüktü deniz kadindaki acidan esip duruyordu o eski rüzgâr denize ve Samanyolu'na aldirmadan ve kadin yürüyordu çiplak anilariyla kumlara ve yildizlara basmadan

---

Insan yerle gök arasinda küçücük evler mirildanan odalar, aralik pencereler kap kacak, sandalyeler, yorgun bir masa küçük aliskanliklar, yipranmis tatlar bir avuç toz, bir ikindi gölgesi köse minderine kurulmus zaman birbirine asina duvarlar arasinda ne çok esya, ne çok kaygi, ne az sevgi denizden koparilmis birazcik tuz, günesten sereserpe bir duygu, bir öpücük, bir kahkaha fisiltilar, vazodaki çiçeklerin bugusu ve anlarin telasina sinmis ölüm kokusu yerle gök arasinda bir öbek can bir tas öfke, denizler dolusu gam çigliklar, yakarislar ve derin susku ve küçücük evlerin damarlarina çarpa çarpa akip duran akip duran bu yasama arzusu