Nazim Hikmet
(1902, Salonica - June 3, 1963, Moscow)

TURK KOYLUSU O, topraktan ogrenip kitapsiz bilendir. Hoca Nasreddin gibi aglayan Bayburtlu Zihni gibi gulendir. Ferhattir, Keremdir ve Keloglandir... Yol gorunur onun garip serine, analar, babalar umudu keser, Kahbe felek ona eder oyunu Carsambayi sel alir, Bir yar sever, el alir, kanadi kirilir collerde kalir, olmeden mezara koyarlar onu. O " Yunus-u bicaredir Bastan ayaga yaredir", agu icer su yerine. Fakat bir kere dert anlayan dusmeyegorsun onlerine ve bir kere vakit erisip " Gayrik yeter!..." demesinler. Bunu dediler mi, " Israfil surunu urur, mahlukat yerinde durur ", topragin nabzi baslar onun nabizlarinda atmaga, Ne kendi nesfini korur ne dusmani kayirir, " Daglari yirtip ayirir, kayalari kesip yol eyler abihayat akitmaga... " NAZIM HIKMET (1939) (Kuvayi Milliye'den)

---

HASRET yuz yil oldu yuzunu gormeyeli belini sarmayali gozunun icinde durmayali aklinin aydinligina sorular sormayali dokunmayali sicakligina karninin. yuz yildir bekler beni bir sehirde bir kadin. ayni daldaydik ayni daldaydik ayni daldan dusup ayrildik aramizda yuz yillik zaman yol yuz yillik. yuz yildir alaca karanlikta kosuyorum ardindan.

---

DÜNYANIN EN TUHAF MAHLUKU Akrep gibisin kardesim, korkak bir karanlik içindesin akrep gibi. Serçe gibisin kardesim, serçenin telasi içindesin. Midye gibisin kardesim, midye gibi kapali rahat. Ve sönmüs bir yanardag agzi gibi korkunçsun, kardesim. Bir degil, bes degil, yüz milyonlarlasin maalesef. Koyun gibisin kardesim, gocuklu celep kaldirinca sopasini sürüye katiliverirsin hemen ve adeta magrur, kosarsin salhaneye. Dünyanin en tuhaf mahlukusun yani, hani su derya icre olup deryayi bilmiyen baliktan da tuhaf. Ve bu dünyada, bu zulüm senin sayende. Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eger ve hala sarabimizi vermek için üzüm gibi eziliyorsak kabahat senin, -demege de dilim varmiyor ama- kabahatin çogu senin, canim kardesim

---

VASIYET Yoldaslar, nasip olmazsa görmek o günü, ölürsem kurtulustan önce yani, alip götürün Anadolu'da bi köy mezarligina gömün beni, Hasan beyin vurdurdugu irgat Osman yatsin bir yanimda ve çavdarin dibinde topraga çocuklayip kirki çikmadan ölen sehit Ayse öbür yanimda. Traktörle türküler geçsin alt basindan mezarligin seher aydinliginda taze insan, yanik benzin kokusu, tarlalar ortamali, kanallarda su, ne kuraklik, ne candarma korkusu. Biz bu türküleri elbette isitecek degiliz, topragin altinda yatar upuzun çürür kara dallar gibi ölüler, topragin altinda sagir, kör, dilsiz. Ama bu türküleri söylemisim ben, daha onlar düzülmeden duymusum yanik benzin kokusunu traktörlerin resmi bile çizilmeden. Komsulara gelince, sehit Ayse'yle irgat Osman, çektiler büyük hasreti sagliklarinda belki farkinda bile olmadan. Yoldaslar, ölürsem o günden önce yani, öylece gibi de görünüyor Anadolu'da bir köy mezarligina gömün beni ve de uyarina gelirse tepemde bir de çinar olursa tas mas da istemez hani.

---

BUYUK INSANLIK Buyuk insanlik gemide guverte yolcusu tirende ucuncu mevki sosede yayan buyuk insanlik. Buyuk insanlik sekizinde ise gider yirmisinde evlenir kirkinda olur buyuk insanlik. Ekmek buyuk insanliktan baska herkese yeter pirinc de oyle seker de oyle kumas da oyle kitap da oyle buyuk insanliktan baska herkese yeter Buyuk insanligin topraginda golge yok sokaginda fener penceresinde cam ama umudu var buyuk insanligin umutsuz yasanmiyor. 1958 Nazim Hikmet Yeni Siirler 6